Work&Travel @New Hampshire ตอนที่2 First Day, First Week (มีรูป)

1st week

First date : วันแรกพบ...ซูชิ

      ยังไม่ลืมกันใช่มั้ยคะ งานที่ต้องทำครั้งนี้คือร้านอาหารเอเชีย เมนูอาหารจะมีอาหารไทยกับญี่ปุ่นเป็นหลัก สิ่งที่ต้องเรียนรู้วันแรกนี้คือ "ห่อซูชิ" ฟังดูไม่ยาก แต่ยากสำหรับมือใหม่ในการห่อยังไงให้สวย แน่น ไม่เล็ก และไม่ใหญ่เกินไป และที่ยากกว่าห่อคือจำไส้และซอสค่ะ โอ๊ย! แค่ซูชิก็มีเป็นสิบเมนูละ อ่านชื่อเสร็จก็ต้องรู้ว่าไส้มีอะไรบ้าง ราดซอสอะไร แล้วยังมี appatizer อีก น้ำจ้งน้ำจิ้มนี่ก็แทบไม่ซ้ำกันสักเมนู แรกๆก็ช่วยห่อซูชิดีๆอยู่หรอก แต่พอคนเริ่มเยอะ เริ่มยุ่งเท่านั้นแหละ โดนคัดออกไปหั่นผักในครัวจ้า โทษฐานช่วยไม่ได้แล้วยังเกะกะ ฮือๆ (TT)

ทำงานแล้วก็พักบ้าง :)

      พอไปทำงานได้สองวัน ก็เป็นวันร้านหยุด พี่เจ้าของร้านต้องพาเพื่อนๆไปทำ social security card (ทุกคนที่ไปกับโครงการนี้หรือไปทำงานในอเมริกาต้องทำนะจ๊ะ) แล้วก็จะพาพวกเราทั้ง 4 ไปเดินเที่ยวต่อด้วย ยิปปี้~
      ก่อนไป แวะ American breakfast restauruant เมนูอาหารที่ประเทศนี้จะเป็นแบบมีชื่ออาหาร แล้วก็ส่วนประกอบอธิบายไปด้วยว่าเมนูนี้ใส่อะไรลงไปบ้าง มันยากและนานตรงต้องอ่านทุกตัวนี่แหละ แล้วคิดว่าฉันรู้จักทุก ingredient ที่ใส่หรอออ ประเทศไทยมีสิ่งนี้มั้ยยย ก็อ่านไปถามเพื่อนข้างๆไปสิคะ แล้วพอสั่งเท่านั้นแหละ 5555 มันเป็นการสั่งอาหารมื้อแรกที่ฮามาก ทุกคนบนโต๊ะหัวเราะน้ำตาแทบเล็ด ดีนะที่พนักงานไม่ฮาด้วย ได้โปรดอย่าถามว่าเกิดอะไรขึ้น มันจะทำให้อับอายขายขี้หน้าไปถึงสถาบันอะ อย่าเล่าเลย 5555 แต่สุดท้ายก็ได้สิ่งนี้มากินนะ

ออมเล็ตอะไรสักอย่าง

New Hampshire Historical Society

      ลักษณะเด่นคือยอดโดมมีสีทอง เป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ที่บอกเล่าเรื่องราวของรัฐนิวแฮมป์เชียร์ และดูเหมือนเป็นสถานที่ทำงานราชการด้วย อารมณ์คล้ายๆศาลากลางจังหวัดบ้านเรา ถ้าถามว่าดูรู้เรื่องมั้ย ตอบเลยว่า...ไม่! 55555 ภาษาอังกฤษทั้งนั้นเลยอะ จากตอนแรกคิดว่าน่าจะพอไปวัดไปวาได้ แต่มาอยู่ที่นี่แล้วรู้สึกอ่อนด๋อยมาก โอเค อย่าพูดถึงมันเลย เขาจัดแสดงอะไรเราก็ดูไปเถอะ

ด้านนอก

เข้าไปจะเจอแบบนี้

มีธนบัตรของประเทศไทยด้วย เธอเห็นแบงค์ 20 ข้างบนนั้นมั้ย :)

Postcard : Bull Moose เป็นสัญลักษณ์ของรัฐ ไปที่ไหนก็จะเจอ

      เดินออกมาด้านนอกจะเป็นย่าน downtown พวกเราก็เดินเล่นสวยๆ กินบรรยากาศดีๆ มีร้านขายของทั่วไป เบเกอรี่เจ้าอร่อย(ซื้อ lemon bar มา1 ชิ้น อร่อยดี เปรี้ยวๆ หวานๆ ไม่มีรูปเพราะกินหมดแล้ว) และ...เจ้าหน้าที่ซ่อมถนน (- -)

      สวยเน้ออออ บรรยากาศแบบที่ไทยไม่มีอะ อย่างงี้สิเรียกว่าเปลี่ยนบรรยากาศของจริง (><)

      จากนั้นก็ไปเดิน outlet และแวะซุปเปอร์ซื้อของทำ barbeque  party กันพรุ่งนี้ เย้~

Barbeque Party Time!!

      ทุกคนที่ทำงานในร้านถูกเชิญมาร่วมปาร์ตี้ที่บ้านค่ะ บางคนก็เคยเจอแล้วที่ร้าน แต่ส่วนใหญ่นี่ยังไม่เคยเจอแฮะ แนะนำตัวกันจนเม็มเต็มกันไปข้าง บางคนก็เตรียมบาร์บีคิวมาด้วย บางคนก็ทำสตูเนื้อมาด้วย ทำดิปมาจิ้มมันฝรั่งก็มี

 ไม้เล็กคือบาร์บีคิวไทย ฝีมือคนไทย , เนื้อกลมๆเอาไว้ทำแฮมเบอร์เกอร์

ไม้ใหญ่โตคือบาร์บีคิวฝรั่ง ฝีมือฝรั่ง (ที่จับแทบไม่มี ไก่ก็ไม่สุก ต้องบั้งอีก)

กินของคาวเสร็จก็ต่อด้วยของหวาน เอามาร์ชเมโล่วมาผิงไฟสักแป๊บ

พอเริ่มละลายแล้วก็เอาเครกเกอร์กับช็อกโกแลตประกบ ตู้มมม! เกิดเป็น s'mores!!

      ยัง... ยังไม่พอ กินเสร็จแล้วจะย่อยอาหารใช่มั้ย เราก็มีวอลเลย์ให้เล่นด้วย ตั้งเน็ตกันตรงสนามหญ้าข้างบ้านนั่นแหละ หูยยยยย ชีวิตดีอะ นี่มาทำงานหรือเปล่าเนี่ย 5555 แต่! ชีวิตดีๆก็มีดีอยู่แค่นั้นแหละ อย่าลืมว่าที่นี่ประเทศอเมริกา เพราะงั้นพนักงานที่นี่ก็เป็นคนอเมริกาด้วย ถามว่าคุยกับเขารู้เรื่องมั้ย เอิ่มมม... ต้องบอกว่า "again please" 5555

 ร้องไห้แป๊บบบบ

      2 วันแห่งความสนุกผ่านไป ได้เที่ยวเล่นพักผ่อนกันเต็มที่  กลับมาทำงานวันนี้นี่ไปไม่เป็นเลยจ้า ของอะไรอยู่ที่ไหนลืมหมด ซอสยิ่งจำไม่ได้อยู่ ก็ต้องมาจำใหม่ ซูชิก็ห่อไม่ได้ มือมันไม่ชินซะงั้นแหละ ทำอะไรก็ไม่ถูกใจใครไปหมด โดนดุตลอดเวลา บางอย่างเราไม่ได้ทำซะหน่อย แต่โดน(อ้าว) บางอย่างก็ทำอย่างที่พี่คนหนึงสอนนะ แต่พอพี่อีกคนมาเห็นเข้ามันคือไม่ใช่ไง โดนไปจ้า(ไอ้ที่ถูกต้องคืออะไรวะ?) แล้วเป็นเด็กใหม่เพิ่งไปไง ปากเสียงไม่มี เถียงไม่เป็น น่ารักเรียบร้อย สงบเสงี่ยมเจียมตัวสุดๆ แต่เอาเข้าจริงๆ เราก็ทำไม่ดีจริงๆนี่นา จะไปโทษใครได้ล่ะ เครียดดดดด กลับมาบ้านมาแชตกับเพื่อนแล้วคิดถึงเพื่อนเลยอะ นี่เรามาทำอะไรที่อีกฟากหนึ่งของโลกนี่ มาเพื่อให้เป็นตัวเปรียบเทียบกับคนอื่นหรอ แล้วคนอื่นก็ทำได้ดีกว่าเราทุกอย่างเราก็เลยโดนว่าอยู่คนเดียวอย่างงั้นหรอ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเข้าไปอีกโอ๊ยยยย น้ำตาซึม คุยกับเพื่อนเรื่องทั่วไปนะ ไม่ได้เม้าท์เรื่องที่โดนดุโดนว่าเลย แต่มันก็ยิ่งคิดถึงนะว่ามั้ย ที่นี่ไม่มีใครคุยเล่นได้แบบเพื่อนเราเลย  อยู่ๆน้ำใสๆก็ไหลออกมา แงงงงง กลับบ้านได้มั้ย ไม่เคยรู้สึกคิดถึงจริงจังขนาดนี้มาก่อนเลย แงงงงงง ไม่ได้! นี่มันเพิ่งเริ่มต้นเว้ยจรัส (จรัส?) สู้เขาสิ! เราต้องพิสูจน์ว่าเราก็ทำได้เหมือนกัน "คนอื่นทำได้ เราก็ต้องทำได้" จำไว้นะ ตอนนี้ยังไม่คล่องไม่เป็นไร ตั้งใจเรียนรู้ไปเรื่อยๆ อีกไม่นานเราก็จะเก่งแน่นอน อย่าให้เสียชื่อสถาบันดิ อายเขานะเว้ย ร้องไห้กลางสนามรบก็เท่ากับยอมแพ้คู่ต่อสู้ดิ ประเด็นคือ อุตส่าห์มาถึงนี่ทั้งทีเพิ่งมาได้ 5 วัน กลับตอนนี้ก็ไม่ได้อะไรเลยสิ อ้อ! ได้แฮะ ได้เสียตังค์ ค่าโครงการ ค่าตั๋วเครื่องบิน ค่านู่น นี่ นั่น สารพัดที่จ่ายไปแล้ว และถ้าจะกลับเลยต้องเปลี่ยนตั๋ว เสียค่าเปลี่ยนตั๋วเพิ่มอีก ไม่ด้ายยยยยย สรุปว่ากลับไม่ได้! อยู่ต่อ ก้มหน้ารับชะตากรรมไป ดีชั่วอยู่ที่ตัวเราทำ ทำให้ดีที่สุดนะจ๊ะเบ่บี๋ ต้องมีวันของเราแน่นอน สู้ๆๆ (\^0^/)